بچه تهرانم.بچه شهرک غرب.عموی من شهید شده ولی من خیلی با انقلاب ، مسجد و خدا ارتباط برقرار نکرده بودم
تو سن کمی هستم و ماشینم تویوتا کمریه.با توجه به سنم خدا همهچی بهم داده....
ولی بعضی وقتا دلم میگیره....میخوام گریه کنم...میخوام داد بزنم میخوام  این بغضمو خالی کنم...
همه چی یه حدی داره...خوشی یه حدی داره ولی به خدا همه چی خوشی نیست..چیزایی که به عمرتن شاید نداشتین من داشتم ولی کیفی که از گوش دادن به نوحه و اشک جم شدن تو چشامه تو این همه نیست...
رک بگم من همه چیز داشتم...
ولی به خدا یه چیزو نداشتم اونم عشق بود...وقتی عکس شهدا رو که میبینم به حقارت خودم پی میبرم.میبینم چقدر کوچیکم چقدر پوچم...
وقتی میبینم یه پسر 12 ساله جلو دوربین ازش میپرسه چجوری مین رو خنثی میکنی میگه ما وسیله ایم خدا و امام زمان میخوان میبینم چقدر حقیرم...
وقتی میبینم وقتی داره شهید میشه اشهدش رو میخونه میبینم شهدا شما کجا و ما کجا...

خانوادم خیلی مذهبی نیستن...
خیلی اعتقاد ندارن ولی من به اون دنیا اعتقاد دارم.به اقام اعتقاد دارم.
وقتی عکس های عموم که شهید شده رو میبینم وقتی نامه هاشو میخونم میگم چرا ولمون کردین...
شهدا به چه امیدی ما رو تنها گزاشتین.
الان بغض کردم مثل همیشه....میخوام بترکونمش...نمیتونم...میترسم..میترسم...
خدا سایه شهدا رو از سرمون کم نکنه...
شهدا شرمنده ام....
شرمنده
ممنون از سایتتون
امید عسگری

چقدر تکان دهنه است نامه دختری 9 ساله برای رزمندگان جنگ

تقدیم به شهید ابراهیم جهان بین معاون گردان حمزه سیدالشهدا

مهتاب بی رمق تنها چراغ روشن دشت بود .ناگهان انفجار های پیاپی ، زلزله ای به پا کرد . همه بچه ها از خواب پریدند . دشمن داشت منطقه را شخم می زد . آتش تهیه دشمن شامل هر چیزی می شد . گلوله ی تانک و توپ، موشک های کاتیو شا و مینی کاتیو شا و انواع و اقسام خمپاره . عراقی ها برای آن که در پذیرایی از بچه ها چیزی کم نگذاشته باشند . حتی از شلیک گلوله های شیمیایی عامل اعصاب هم دریغ نکردند. این شدت آتش از تک احتمالی حکایت می کرد . طبق شواهد موجود می بایست خیلی سنگین نیز باشد . بچه ها خیلی راحت درو می شدند . مثل برگ هایی که اسیر پنجه های نا مهربان پاییز می شوند. گوشه ای را نمی شد پیدا کرد که چند نفر مجروح و یا حتی شهید در آن نباشد . بوی خون ، دود ، گوشته سوخته و باروت و طعم گزنده ی گاز شیمیایی هوا را پر کرده بود . هیچ جا از گزند ترکش و آتش در امان نبود . آن قدر گلوله می ریخت که زاغه ی مهمات در حال سوختن بهترین جان پناه بود .

سی و یکمین سالروز هفته دفاع مقدس گرامی باد

سی و یک سال گذشت و ما هنوز از عشق این جوانان و دلیرمردان سیر نشده ایم و همچنان خواستار ادامه راه این عزیزان هستیم و خواهیم ماند چه زیباست این روز هایی که دوباره می خواهیم با این عزیزان تجدید میثاق کنیم و چه زیباست که هنوزم در میان خاک های ایران هنوزم گمنام هایی هستند که دارند از سرزمین پاک ایران دفاع می کنند اونهایی که رفتند یادشان بخیر و آنهایی که ماندند عمرشان طولانی باد من هم به نوبه خودم و از طرف دوست عزیزم این هفته را گرامی می داریم و امیدواریم همگی با هم در کنار یکدیگر دست در دست هم بگذاریم و ره روان اصلی و ادامه دهندگان خون ریخته این عزیزان جان بر کفان باشیم . سی و یک سال پیش در چنین روزی جوانانی مثل ما و شما از رویا ها و آرزو هایشان دل کنده و دل باخته های خاک وطن شدند و رفتند و رفتند تا به خواسته هایشان رسیدند امیدواریم این شهیدان بزرگوار فعالیت ما و شما دوستان رو قبول کنند و عشق ما رو یه سینه خودمان پس نزنند .

الهم عجل لولیک الفرج .